اولى ماليست كه بدون جنگ و جدال بدست آمده باشد و در آيهء ثانيه مالى كه بجنگ و جدال به تصرف در آمده باشد و بعضى گفته‌اند كه آيهء اولى در بيان حكم خصوصى اموال بنى النضير است كه بدون جنگ بدست آمده و آيهء ثانيه بيان حكم مطلق امواليست كه بدون جنگ به تصرف در آمده باشد و محتملست كه خصوص مال بنى النضير را حكمى باشد كه آن حكم در غير آن جارى نشود هر چند هر دو در عدم جنگ و جدال شريك يكديگر باشند و اين هر دو توجيه منافى ظاهر آيتست زيرا كه ظاهر آيه چنانچه دانستى اينست كه ما أَفاءَ اللَّهُ ثانى عطف بيان اول باشد و بهر تقدير تحقيق اين آيه خالى از اغلاق و اشكال نيست اللَّه تعالى اعلم بحقايق كلماته . « و فى اصول الكافى عن سليم بن قيس قال سمعت امير المؤمنين عليه السّلام يقول نحن و اللَّه الذين عنى اللَّه بذى القربى الذين قرنهم اللَّه بنفسه و بنبيه عليه السلام فقال : ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ منا خاصة و لم يجعل لنا سهما فى الصدقة اكرم اللَّه نبيه و اكرمنا ان يطعمنا أوساخ ما فى ايدى الناس » يعنى سليم بن قيس هلالى گفت شنيدم از حضرت امير المؤمنين عليه السلام كه ميگفت ما اهل بيت به خدا قسم آن جمعيم كه خواسته است خداى تعالى بلفظ ذى القربى ، ما آن جمعيم كه قرين كرده خداى تعالى ايشان را با خود و با نبى خود عليه السلام پس گفته « ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ » تا آخر آيه فرمود كه مراد از « وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ » يتيمان و مساكين از ماست نه ديگران و نگردانيده خداى تعالى براى ما حصّهء در تصدق و زكات اكرام كرده است خداى تعالى پيغمبر خود را و اكرام كرده ما را و منزّه ساخته پيغمبر و ما را از اينكه طعام دهد ما را از چركهاى آنچه در دست مردمست يعنى اطعام كند ما را از تصدقات و زكات مردم بلكه آنچه را كه برگردانيده بر رسول خود از اموال كفار بدون امداد و اعانت كسى آن را مخصوص ما گردانيده و حكم كرده كه ما بطريق تفضل از آن اطعام نمائيم مساكين و يتيمان و مسافران ( ج 4 : 27 )